ایرانسل: مشترک گرامی! موجودی شما رو به پایان نیست، ولی خفه مون کردی! چقدر اس ام اس بازی می کنی؟ چه غلطی کردیم تو رو وارد طرح قرمز کردیم!

میدونی M T N ایرانسل یعنی چی؟ یعنی مردم تلفن ندیده!

اي كساني كه اس م اس نمي فرستيد بدانيد مورد عذاب خدا قرار ميگيريد خدا در قيامت سيم كارت داغ روي پيشياني شما قرار ميدهد سوره ايرانسل ايه ۹۳۵
 

هرگاه در وادي زندگي
از غروب غم هاي بي عاطفه خسته شدي
به ياد من باش
كه دلم به ياد توست

اتل متل ستاره ، گلم دوسم نداره ! نه اس ام اس نه یک زنگ ، دلم براش شده تنگ

هر کسی بوسه ستاند زلب یار کسی
بی گمان دست در آغوش نگارش ببرند…

گل عشق تو هستم شبنمم باش
دلم دنياي زخمه مرهمم باش
ز درد بي كسي قلبم شكسته
تو شهر بي كسي ها همدمم باش

قفس داران غرورم راشكستند …دل دائم صبورم راشكستند…به جرم پا به پاى عشق رفتن…پر و بال عبورم را شكستند

کلاس عشق ما دفتر ندارد.شراب عاشقی ساغی ندارد بدوگفتم که مجنون تو هستم هنوزآن بی وفا باور ندارد

* به <@> من تو <:]]><: نفهميدى؟مى گم: به چشم من تو ماهى…!

از گونه هاي قرمز من تا دچار تو هر لحظه بيشتر شده ام بي قرار تو هي فكر مي كنم كه سرانجام جاي من خوشبخت مي شود چه كسي در كنارتو؟؟؟ حالا كه ابر سهم من از آسمان توست بر مي خورد ستاره ي من در مدار تو؟؟؟ من راكمي بخند كمي گريه كن بفهم هستم اگر چه حادثه ي ناگوار تو هر لحظه مثل درد مرا فتح مي كند اين روز های گم شده در روزگارتو هي برگ برگ زرد تر از زرد مي شود پاييز سالخورده گي ام تا بهار تو

ضرب المثل چینی: «برنج سرد را می‌توان خورد، چای سرد را می‌توان نوشید، اما نگاه سرد را نمی‌توان تحمل کرد

چه مغرورانه اشك ريختيم چه مغرورانه سكوت كرديم چه مغرورانه التماس كرديم چه مغرورانه از هم گريختيم غرور هديه شيطان بود و عشق هديه خداوند هديه شيطان را به هم تقديم كرديم هديه خداوند را از هم پنهان كرديم…

 اگر امروز خواستی و نتوانستی ، که معذوری … ولی اگر روزی توانستی و نخواستی ، منتظر روزی باش که بخواهی و نتوانی

زندگی شراب تلخی است که همه محکوم به نوشیدن آن هستیم پس می نوشیم به یاد آنهایی که دوستشان داریم.

اگر خیال داری دوستم بداری هم اینک دوستم بدار اکنون که زنده ام… صبر نکن تا بمیرم… بدان که آنوقت هرگز صدایت به گوشم نخواهد رسید ومجبور می شوی حرف های نا گفته قلب ساده ات را در فراسوی یه مشت خاکسترسرد پنهان کنی پس اگرذره ای عشق من در دلت ماوا دارد اگر دوستم داری بگذار زنده بمانم دوستت دارم عزیزم

 اگر روزي خواستي بگي دوستت ندارم . آرام آرام بگو تا آهسته آهسته بميرم

 سفر کرده بودم که آفتاب را در لابه لای صخره ی کوهها به تماشا بنشینم غافل! که خورشید در چند قدمی نگاه بارانی ام رنگین کمانی ساخت از شبنم و عشق. تو نمی دانی که! پندارم چه کودکانه و نگاهم چه مظلومانه به ترنم یک پگاه بسنده کرد

یادمان باشد اگر شاخه گلي را چيديم وقت پرپر شدنش سوز و نوايي نکنيم پر پروانه شکستن هنر انسان نيست گر شکستيم ز غفلت،من و مايي نکنيم يادمان باشد سر سجاده عشق جز براي دل محبوب دعايي نکنيم طلب عشق ز هر بي سرو پايي نکنيم

کلاس ادبيات معلم گفت : فعل رفتن رو صرف کن : رفتم … رفتي … رفت… ساکت مي شوم، مي خندم، ولي خنده ام تلخ مي شود. استاد داد مي زند : خوب بعد؟ ادامه بده . و من مي گويم : رفت …رفت …رفت. رفت و دلم شکست…غم رو دلم نشست…رفت شاديم بمرد…شور از دلم ببرد . رفت…رفت…رفت

 به گل گفتم عشق چيست؟ گفت از من خوشبوتر به پروانه گفتم عشق چيست؟ گفت از من زيبا تر به شمع گفتم عشق چيست؟ گفت از من سوزنده تر به عشق گفتم آخر تو چيستي؟ گفت نگاهي بيش نيستم

منو نسپر به فصل رفته عشق & نذار کم شم من از آينده تو & به من فرصت بده گم شم دوباره & توي آغوش بخشاينده تو & به من فرصت بده برگردم از من & به تو برگردمو يار تو باشم & به من فرصت بده باز از سر نو & دچار تو گرفتار تو باشم

يك بوسه تقديم به انكه دارمش دوست،تقديم به انكه قلبم از اوست،اگرمهتاب از تن بركند پوست،جدا هرگز نگردد جانم از دوست

من به دو چيز عشق مي ورزم يكي تو و ديگري وجود تو به دو چيزاعتقاد دارم يكي خدا وديگري تو من در اين دنيا دو چيز ميخواهم يكي تو وديگري خوشبختي تو من اين دنيا را براي دو چيز ميخواهم يكي تو وديگري برای با تو موندن تا همیشه دوستت دارم. از تقسيم ناعادلانه عشق سهم من نگاهي بود كه از لابه لاي در هر روز به بهانه اي مي تراويد

هوس بازان کسي را که زيبا ميبينند دوست دارند اما عاشقان کسي را که دوست دارند زيبا مي ببنند

مي خواهم بدون اسارت دوستت بدارم، با آزادي كنارت باشم، بدون اصرار تو را بخواهم، با احساس گناه تركت نكنم، با سرزنش از تو انتقاد نكنم و با تحقير به تو كمك نكنم، و اگر تو نيز با من چنين باشي، يكديگر را غني خواهيم

اين جمله هميشه يادت باشه : زندگي گل سرخئ است که گلبرگهايش خيالي وخارهايش واقعي است

شکست عهد من وگفت هر چه بود گذشت به گريه گفتمش آري وچه زود گذشت بهار بود و تو بودي وعشق بود و اميد، بهار رفت و تو رفتي و هر چه بود گذشت

هر چند مال من نشدي ولي ازت خيلي چيزا ياد گرفتم. ياد گرفتم به خاطر کسي که دوسش دارم بايد دروغ بگم. ياد گرفتم هيچ وقت هيچ کس ارزش شکستن غرورمو نداره. ياد گرفتم تو زندگيم به اون که بفهمم چقدر دوسم داره هر روز دلشو به بهونه اي بشکنم. ياد گرفتم گريه هاي هيچ کس رو باور نکنم. ياد گرفتم بهش هيچ وقت فرصت جبران ندم. ياد گرفتم هر روز دم از عاشقي بزنم ولي خودم عاشق نباشم

 بدون گریه خاطره روشن نمیشه شهری بود به نام عشق در آن کوهی وجود داشت بنام دوستی از آن کوهرودی جاری میشد بنام محبت این رود به مردابی میریخت بنام جدایی پس نفرین عالم بر این جدایی که غرورمرا درک نمیکند

شنبه: با نگاهي عاشقانه مست شدم! يكشنبه: به او گفتم گرفتارت شدم. دوشنبه: همچو ليلي عاشق صحرا شدم! سه شنبه: بي وفايي كرد و من گريان شدم. چهارشنبه: اسير هجرانش شدم. پنج شنبه: او رفت و من درعاشقي فاني شدم! جمعه: بي تو تنها شدم و از تنهايي مردم

روزي دروغ به حقيقت گفت: ميل داري با هم به دريا برويم و شنا کنيم، حقيقت ساده لوح پذيرفت و گول خورد. آن دو با هم به کنار ساحل رفتند، وقتي به ساحل رسيدند حقيقت لباسهايش را در آورد. دروغ حيله گر لباسهاي او را پوشيد و رفت. از آن روز هميشه حقيقت عريان و زشت است، اما دروغ در لباس حقيقت با ظاهري آراسته نمايان مي شود. چرا؟ چرا بايد اينطوري باشد؟

موقعی که داری واسه بدست آوردن کسی می دوی اروم بدو شاید یکی هم داره برای بدست اوردن تو می دود

می دونی چرا معرفت کم شده چون همش تو وجود تو جمع شده

آرامش يعني اينكه :
هميشه ته دلت مطمئن باشي توي سينه كسي كه دوستش داري يك خونه ي گرم داري …