که شبای منو با خود میبره

جایی که گذشته هام مثل تصویر از توقابش میگذره

پشت قاب بی نفس

مثل اون پرنده که دلش گرفته تو قفس

مثل یک حقیقت رفته به باد

منو با خود میبره مثل رویا توی خواب

شهر من ،من به تو می اندیشم ،نه به تنهایی خویش

از پس شیشه تو را میبینم که گرفتی مرا ،در برخویش

من وضو با نفس خیال تو میگیرم و تو را می خوانم

وبه شوق فردا که تو را خواهم دید چشم به راه میمانم

تن من پارهای از ان تن توست

وقشنگ ترین شبای پر ستاره شب توست