که شبای منو با خود میبره

جایی که گذشته هام مثل تصویر از توقابش میگذره

پشت قاب بی نفس

مثل اون پرنده که دلش گرفته تو قفس

مثل یک حقیقت رفته به باد

منو با خود میبره مثل رویا توی خواب

شهر من ،من به تو می اندیشم ،نه به تنهایی خویش

از پس شیشه تو را میبینم که گرفتی مرا ،در برخویش

من وضو با نفس خیال تو میگیرم و تو را می خوانم

وبه شوق فردا که تو را خواهم دید چشم به راه میمانم

تن من پارهای از ان تن توست

وقشنگ ترین شبای پر ستاره شب توست

چشمه چشمه ابر ایثار روی سینه ی تو خوابه

تو کدوم خلیج سبزی که عمیق اما زلاله

مثل اینه پاک وروشن مهربون مثل خیاله

کاش از اول میدونستم که تو صندوغچه ی قلبت

کلیدی داری برای درهای همیشه بسته

کاش از اول میدونستم که تو دستای نجیبت

مرهمی داری برای زخم این همیشه خسته

تو به قصه ها شبیهی ساده اما حیرت اور

شوق تکرار تو دارم وقتی میرسم به اخر

تو پلی ،پل رسیدن روی گردابه ی تردید

منو رد میکنی از رود منو میبری به خورشید

کاش از اول میدونستم که تو صندوغچه ی قلبت

کلیدی داری برای درهای همیشه بسته

کاش از اول میدونستم که تو دستای نجیبت

مرهمی داری برای زخم این همیشه خسته

هرچی بدی کشیدی

تقصیر این دل تو وتقصیر سادگیته

اما این شب تار عاقبتش سفیده

نگو که تنها موندی وتو این شهر غریبه

یه هم صدا ندیدی

هرچی بدی کشیدی تقصیر سادگیته

تقصیر این دل تو وتقصیر سادگیته

ولی فردا شروع تازه ی باقیه زتدگیته

اون قهرا وبهونه هات

اشکای روی گونه هات

که از چشمات چکیدن و

بارون شدن تو لحظه هات

یه غریبه تو اون چشات

که سرد ونا اشنا

نداره حرف تازه ای

تا بشکنه مهر لبات

یه هم صدا ندیدی

هرچی بدی کشیدی تقصیر سادگیته

تقصیر این دل تو وتقصیر سادگیته

ولی فردا شروع تازه ی باقیه زتدگیته

ایرونی ساقه وبرگ وریشه

ساقه از ریشه جدا نمیشه

روزگارمون پاییز میشه

اما هیچ وقت زمستون نمیشه

ایرونی برقراره همیشه

هیشگی مثل ایرونی نمیشه

با تمام تلاشی که میشه

ساقه از ریشه جدا نمیشه

برگای سبزمون زرد میشه

بهارمون زمستون نمیشه

ایرونی برقراره همیشه

هیشگی مثل ایرونی نمیشه

ay valllllllllllllllllllllllllllll